Το ήξερες; Η οδός Πανόρμου πήρε το όνομά της από την Πάνορμο, πόλη της Μικράς Ασίας στην Προποντίδα (σημερινή Τουρκία). Η Πάνορμος είχε χτιστεί κοντά στην αρχαία Κύζικο και πριν από τη Μικρασιατική Καταστροφή κατοικείτο από πολλούς Έλληνες.
(φώτο του 1968)


Should Schools Still Use Pencils and Paper?

Lia De Cicco-Remu, Microsoft Canada’s director of Partners in Learning, has a tough message for teachers skeptical about using new technologies in the classroom: “Shift or get off the pot.”

“Seriously, it’s not fair to the kids,” she recently told The Georgia Straight. “It’s tough at the outset to understand and learn all these tools, but you’re doing a disservice to our students and these kids’ futures if you don’t. And that’s your job.”

Her comments come just as Microsoft prepares to host a summit this weekend where it will offer teachers interactive workshops featuring Microsoft products. More than 200 teachers are expected to participate.

In the interview, Cicco-Remu was bullish that educators should allow kids to communicate in the classroom the way they do outside of school. “When was the last time you used a piece of chalk to express yourself?” she asked the outlet. “Kids don’t express themselves with chalk or in cursive. Kids text.”

Cicco-Remu also chafed at the fact that many classrooms still rely on what, in her view, are antiquated tools. Equating school to “jails – brick walls, colorless, not very engaging or exciting” she stressed that too many educators are teaching students the way they did a century ago.

“Why do you expect a kid to go to school and sit in the same seat everyday with pens and paper?” she continued. “When they come home, they’ve got all these devices and they’re gaming and they’re doing all this great stuff online, and the expectation at school is to do something radically different. Would you want to do it? I wouldn’t want to do it.”

Naturally, she pointed to a suite of Microsoft educational tools, such as Office 365 and OneNote, as resources students should be using.

No one can argue the increasing role that digital media is playing in the lives of children. But, barring the fact that many teachers simply don’t have the budget to purchase digital tools for the classroom, should students really be encouraged to say goodbye to pens and paper in favor of high-tech learning tools?

Not necessarily.

Multiple studies suggest that there are benefits to be gleaned from the process of writing out notes by hand, benefits that typing (or texting) can’t replicate. We’ve known for a while now that handwriting is important when we are young – kids learn to read more quickly when they are taught to write by hand, rather than on a computer – but more recent research indicates that adults may also benefit from writing down information by hand. Because handwriting is significantly slower than typing, it forces us to sift through and consolidate information as we write, rendering it easier to remember later.

Of course, you can write by hand on devices such as a stylus, but some research suggests that we may also derive benefits from reading on paper that are lost when we transition to reading on a screen. Because our brains are hardwired to register individual letters as part of a physical landscape, the theory goes that content is easier to recall when read in book, which has a right-hand and left-hand page and provides a sense of physical movement as a reader moves from start to finish, versus the single digital stream of pages found in an eBook. Our current understanding of how the device on which we read information impacts the way we process it is limited, a potential problem for educators looking to transition students from paper to screens.

On top of this is the question of distractibility: Undoubtedly, new digital technologies such as tablets, 3-D printers and Microsoft Office 365 can have profound uses in the classroom. Barring them would be ridiculous. But just as technology can improve the learning process, it can distract from it. This is not new information, although a recent study from the London School of Economics – which found that after schools in four UK cities banned mobile phones, the test scores of 16-year-old students improved by more than 6 percent — reemphasizes technology’s ability to hamper learning rather than enhance it.

Cicco-Remu raises a valid point: most classrooms could use a technological upgrade, and many lesson plans could be enhanced by incorporating new methods of learning. But that doesn’t automatically make pens and paper the enemy (it’s important to remember that her job is to hype Microsoft products). In many cases, non-digital tools still serve students just fine. There’s something to be said by letting kids, particularly younger ones, write out information by hand, on plain old paper without the distraction of the Internet quietly and constantly lurking in the background.


Reuters: Η Ελλάδα κλωτσά την ευκαιρία για συμφωνία επί του χρέους

«Ακόμη και αν επιβιώσει από το φάσμα της χρεοκοπίας τους επόμενους τρεις μήνες, η Ελλάδα ενδέχεται να έχει χάσει την καλύτερη ευκαιρία για μια μακροχρόνια συμφωνία, αποξενώνοντας τους εταίρους της στην ευρωζώνη τη στιγμή που τους χρειάζεται περισσότερο» τονίζει σε άρθρο του στο Reuters ο Paul Taylor.

«Η αριστερή κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα έχει καταστρέψει σε τέτοιο βαθμό την εμπιστοσύνη των εταίρων του, που λύσεις που ήταν στο τραπέζι πριν από λίγες εβδομάδες, πλέον δείχνουν να απομακρύνονται» τονίζεται στο άρθρο.

Όπως αναφέρεται στο άρθρο του Reuters, «από τη στιγμή που ένα άμεσο κούρεμα χρέος είναι πολιτικά απίθανο, η επόμενη καλύτερη λύση θα ήταν να πληρώσει η Αθήνα πρώιμα τα ακριβά δάνεια του ΔΝΤ, η εξαγορά ομολόγων από την ΕΚΤ και η επέκταση ωρίμανσης των δανείων από τις χώρες της ευρωζώνης, για να διασφαλιστούν χαμηλότερα επιτόκια για τα επόμενα χρόνια».

Εκφράζεται η εκτίμηση ότι «ένα τέτοιο βήμα θα γλύτωνε για την Αθήνα δισεκατομμύρια ευρώ, ενώ θα αναθεωρούταν η συμφωνία με την τρόικα, εξαφανίζοντας το ΔΝΤ και την έκθεση της ΕΚΤ στην Ελλάδα» και τονίζεται:

«Η εξέλιξη αυτή θα μείωνε τα επιτόκια εξυπηρέτησης του ελληνικού χρέους σε επίπεδα χαμηλότερα του 2%, πολύ χαμηλότερα από αυτά που πλήρωνε η Αθήνα πριν την έναρξη της κρίσης χρέους το 2009, ενώ θα μείωνε το κεφάλαιο που πρέπει να αποπληρωθεί την επόμενη δεκαετία, δίνοντας στη χώρα δημοσιονομικά περιθώρια για να αναστήσει την οικονομία.

»Επίσης, σε αντίθεση με τις ιδέες του Ελληνα υπουργού οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη για swap των δανείων της ευρωζώνης με ομόλογα συνδεδεμένα με ρήτρα ανάπτυξης και ανταλλαγή των τίτλων της ΕΚΤ με ομόλογα “αέναης ωρίμανσης” (perpetual bonds), μια πρώιμη αποπληρωμή του ΔΝΤ και της ΕΚΤ θα ήταν νόμιμη και θα τύχαινε στήριξης».

Σύμφωνα με αξιωματούχο της Ευρωζώνης διερευνητικές επαφές για το σχέδιο αυτό υπήρξαν και πέρσι, επί διακυβέρνησης Σαμαρά, ωστόσο ο πρώην πρωθυπουργός αποφάσισε να προχωρήσει σε πρόωρες εκλογές.

Σύμφωνα με το Reuters, πλέον η εφαρμογή ενός τέτοιου σχεδίου δεν δείχνει να προχωρά πλέον, καθώς «η αποκήρυξη της ευρωπαϊκής συνταγής για λιτότητα από τον Αλέξη Τσίπρα, οι απαιτήσεις για γερμανικές πολεμικές αποζημιώσεις και το φλερτ με τον ρώσο πρόεδρο Βλαντμίρ Πούτιν, η τακτική καθυστερήσεων από τον Γιάνη Βαρουφάκη στις διαπραγματεύσεις για τις μεταρρυθμίσεις και τα αρχικά αιτήματα για κούρεμα χρέους έχουν “στραγγίξει” τα αποθέματα συμπάθειας για την Αθήνα».

Παράλληλα, «η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία επιθυμούν να παραμείνει το ΔΝΤ ως μοχλός πίεσης για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις και την δημοσιονομική πειθαρχία γιατί δεν εμπιστεύονται τους Ελληνες ότι θα κρατήσουν το λόγο τους, ούτε ότι η Κομισιόν θα τους πιέσει να το κάνουν».

Στο δημοσίευμα γίνεται ακόμη αναφορά στην Ιρλανδία και την Πορτογαλία, που κατάφεραν να κλείσουν συμφωνία με τους εταίρους για να ξεπληρώσουν ταχύτερα τα ακριβά δάνεια του ΔΝΤ. Οι αποπληρωμές αυτές έγιναν με φθηνότερο δανεισμό από τις κεφαλαιαγορές, αφού ολοκληρώθηκαν τα προγράμματα διάσωσης, κάτι που δεν ισχύει για την Ελλάδα.

Το δημοσίευμα συνεχίζει, εκτιμώντας, ότι ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε η Ελλάδα να αποπληρώσει τα 24 δισ. ευρώ που οφείλει στο ΔΝΤ και τα 27 δισ. ευρώ προς την ΕΚΤ θα ήταν ένα νέο μνημόνιο, έναντι περίπου 30 δισ. ευρώ.

Καλό Πάσχα με έθιμα από όλη την Έλλαδα


Από τη Ρόδο ως τη Κέρκυρα και από την Κρήτη ως τη Θράκη κάθε γωνιά της Ελλάδας γιορτάζει το Πάσχα με το δικό της μοναδικό τρόπο. Έθιμα και παραδόσεις ζωντανεύουν και πάλι στην πλουσιότερη, σε λαογραφικές εκδηλώσεις, γιορτή της χριστιανοσύνης.


Στις Μέτρες της Θράκης, τα παιδιά φτιάχνουν το ομοίωμα του Ιούδα και το περιφέρουν στα σπίτια, ζητώντας κλαδιά για να τον κάψουν την επομένη στον Επιτάφιο. Τη Μεγάλη Παρασκευή η πομπή του Επιταφίου σταματά έξω από ένα παρεκκλήσι, εκεί όπου βρίσκεται έτοιμη η φωτιά για να καεί ο Ιούδας. Τη στιγμή που ο ιερέας διαβάζει το Ευαγγέλιο ανάβουν τη φωτιά και καίνε το ομοίωμα. Αργότερα θα πάρουν μια χούφτα από εκείνη τη στάχτη και θα τη ρίξουν στα μνήματα.


Με ένα κόκκινο πανί, που συμβολίζει το αίμα του Χριστού, απλωμένο στο μπαλκόνι ή το παράθυρο, ξεκινούν τη Μεγάλη Πέμπτη οι προετοιμασίες για τη βραδιά της Ανάστασης, ενώ την ίδια ημέρα οι νοικοκυρές βάφουν τα κόκκινα αυγά.

Παλαιότερα στη Μακεδονία η νοικοκυρά έβαζε το πρώτο αυγό στο εικονοστάσι, απ όπου το έβγαζε με την πυροστιά μόνο όταν έβρεχε ή άστραφτε, για να «ξορκίσει» το χαλάζι και τις πλημμύρες. Σε κάποια χωριά της Μακεδονίας, όπως οι Ελευθερές, μέχρι πριν από λίγα χρόνια σημάδευαν το κεφάλι και την πλάτη των μικρών αρνιών με τη μπογιά που είχε χρησιμοποιηθεί για το βάψιμο τον αυγών.

Όσο το κόκκινο πανί ήταν κρεμασμένο στο μπαλκόνι ή το παράθυρο, οι γυναίκες δεν έπλεναν ούτε και άπλωναν ρούχα, γιατί το θεωρούσαν κακό σημάδι, ενώ τα πρώτα αυγά που έβαφαν τα έστελναν μαζί με τσουρέκια στα πεθερικά τους.

Στη Θάσο στην Κοινότητα Λιμεναρίων διατηρείται το πανάρχαιο έθιμο «Για βρέξ Απρίλη μ», που γιορτάζεται την Τρίτη του Πάσχα. Συγκροτήματα απ όλη την Ελλάδα χορεύουν δημοτικούς χορούς.

Στην Ιερισσό της Χαλκιδικής έχουν το έθιμο «Του μαύρου νιου τ αλώνι», που γιορτάζεται την Τρίτη του Πάσχα. Μετά την επιμνημόσυνη δέηση και την εκφώνηση του πανηγυρικού, οι γεροντότεροι αρχίζουν τον χορό. Σιγά-σιγά πιάνονται όλοι οι κάτοικοι και συχνά ο χορός έχει μήκος τετρακόσια μέτρα. Τραγουδούν και χορεύουν όλα τα Πασχαλινά τραγούδια και τελειώνουν με τον «Καγκέλευτο» χορό, που είναι η αναπαράσταση της σφαγής 400 Ιερισσιωτών από τους Τούρκους, κατά την επανάσταση του 1821. Ο χορός περνά κάτω από δάφνινη αψίδα όπου υπάρχουν δύο παλικάρια με υψωμένα σπαθιά και στη μέση του τραγουδιού διπλώνεται στα δύο με τους χορευτές να περνούν ο ένας απέναντι από τον άλλο για τον τελευταίο χαιρετισμό. Κατά την διάρκεια της γιορτής μοιράζεται, καφές που βράζει σε μεγάλο καζάνι «ζωγραφίτικος», τσουρέκια και αυγά.

Στο Λιτόχωρο Πιερίας την Μ.Πέμπτη το βράδυ στολίζονται οι επιτάφιοι που φτιάχνονται από ανύπαντρες κοπέλες, οι οποίες όλη την Σαρακοστή φτιάχνουν λουλούδια από ύφασμα. Την Μ. Παρασκευή το βράδυ γίνεται στο παζάρι η συνάντηση των Επιταφίων που συνοδεύονται από χορωδίες Λιτοχωριτών.

Κεντρική Ελλάδα

Στην Αράχωβα, ανήμερα του Πάσχα ξεκινάει η περιφορά της Εικόνας του Αγίου Γεωργίου την οποία συνοδεύουν περί τα 500 άτομα ντυμένα με παραδοσιακές φορεσιές. Την επομένη πραγματοποιείται αγώνας δρόμου των γερόντων (ανηφορικός δρόμος), οι οποίοι ξεκινούν από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και φτάνουν στο λόφο. Ακολουθούν χορευτικά συγκροτήματα και το απόγευμα χορεύουν γυναικείοι χορευτικοί σύλλογοι. Οι εκδηλώσεις συνεχίζονται με κλέφτικα αγωνίσματα, όπως το σήκωμα της πέτρας.

Στη Λιβαδειά, το πιο χαρακτηριστικό έθιμο της πόλης, είναι το γνωστό «Πάσχα της Λιβαδειάς», με τους νέους της πόλης να συμμετέχουν στο έθιμο του «λάκκου». Μετά την Ανάσταση και πριν ξημερώσει οι κάτοικοι ετοιμάζουν την φωτιά. Ένας, κάνοντας το σταυρό του, βάζει φωτιά στο σωρό με τη λαμπάδα της Αναστάσεως. Με ραντίσματα νερού και συχνό χτύπημα με ένα μακρύ ξύλο, η θράκα είναι έτοιμη για να ψηθούν τα αρνιά. Το γλέντι διαρκεί μέχρι το απόγευμα και συμπληρώνεται με τη συμμετοχή παραδοσιακών χορευτικών συγκροτημάτων και την καύση πυροτεχνημάτων.

Στο Αιτωλικό, την Μ.Παρασκευή πολλοί προσκυνητές επισκέπτονται το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, όπου βρίσκεται ο Επιτάφιος, ιστορικό κειμήλιο του 13ου-14ου αιώνα. Την Κυριακή του Πάσχα κάθε γειτονιά, είναι μία μεγάλη υπαίθρια ψησταριά, όπου ο χορός και το τραγούδι έχουν τον πρώτο λόγο, ενώ προσφέρονται κρασί και παραδοσιακοί μεζέδες δωρεάν.

Στη Ναύπακτο, το βράδυ της Μ.Παρασκευής, πλήθος κόσμου, ντόπιοι και επισκέπτες, ακολουθούν την περιφορά του Επιταφίου, σχηματίζοντας πομπές, οι οποίες διέρχονται από το λιμάνι, όπου είναι αναμμένες δάδες ειδικά τοποθετημένες στις τάπες του Κάστρου, γύρω από το λιμάνι. Στο μέσον της εισόδου του λιμανιού οι δάδες σχηματίζουν μεγάλο σταυρό, που φωταγωγεί ολόκληρο το λιμάνι παρουσιάζοντας μία φαντασμαγορική εικόνα. Το έθιμο συνδυάζει τη θρησκευτική μυσταγωγία με την ηρωική προσπάθεια του μπουρλοτιέρη Ανεμογιάννη να πυρπολήσει τη τουρκική ναυαρχίδα στο χώρο αυτό.


Στο Λεωνίδιο, το πιο εντυπωσιακό έθιμο της περιοχής είναι, όταν το βράδυ της Ανάστασης γεμίζει ο ουρανός από φωτεινά «αερόστατα», τα οποία ανυψώνονται από τους πιστούς κάθε ενορίας.

Στην Καλαμάτα, αναβιώνει ένα έθιμο, που πηγάζει από τους απελευθερωτικούς αγώνες του 1821, ο διαγωνισμός των «μπουλουκιών». Οι διαγωνιζόμενοι με παραδοσιακές ενδυμασίες και οπλισμένοι με σαΐτες, δηλαδή με χαρτονένιους σωλήνες γεμάτους μπαρούτι, επιδίδονται σε σαϊτοπόλεμο, στο γήπεδο του Μεσσηνιακού με τη συμμετοχή πλήθους κόσμου.


Στην Κύθνο, το πιο επιβλητικό έθιμο του νησιού είναι αυτό της «Κούνιας». Την Κυριακή του Πάσχα, στην πλατεία του νησιού, στήνεται μία κούνια, στην οποία κουνιούνται αγόρια και κορίτσια ντυμένα με παραδοσιακές στολές. Αυτός ή αυτή που θα κουνήσει κάποιον, δεσμεύεται ενώπιον Θεού και ανθρώπων για γάμο. Το βράδυ του Μ.Σαββάτου επικρατεί το έθιμο του «συχώριου», δηλαδή όλοι όσοι έχουν πεθαμένους συγγενείς φέρνουν στην εκκλησία ψητά, κρασί και ψωμί, τα οποία έχει «διαβάσει» ο παπάς και τα προσφέρουν στους επισκέπτες και στους κατοίκους του νησιού.

Η Σύρος βιώνει με ιδιαίτερο τρόπο το Πάσχα. Οι δύο θρησκευτικές της κοινότητες, η Ορθόδοξη και η Καθολική, γιορτάζουν συγχρόνως τις μέρες του Πάσχα. Οι Επιτάφιοι των Καθολικών στην Άνω Σύρο ξεκινούν από τον ναό του Αγίου Γεωργίου. Στην Ερμούπολη ο επιτάφιος των Καθολικών ξεκινάει από τον Ιερό Ναό Ευαγγελιστών, οι επιτάφιοι των Ορθοδόξων, από τις ενορίες Αγίου Νικολάου, της Κοιμήσεως και τη Μητρόπολη της Μεταμορφώσεως. Κατά την περιφορά τους συναντώνται στην κεντρική πλατεία Μιαούλη, όπου γίνεται κατανυκτική δέηση.

Στην Πάρο, η περιφορά του Επιταφίου της Μάρπησσας, παρουσιάζει ενδιαφέρον καθώς κατά την διάρκειά της, γίνονται δεκαπέντε περίπου στάσεις. Σε κάθε στάση φωτίζεται και ένα σημείο του βουνού, όπου τα παιδιά ντυμένα Ρωμαίοι στρατιώτες ή μαθητές του Χριστού, αναπαριστούν σκηνές από την είσοδο στα Ιεροσόλυμα, την προσευχή στο Όρος των Ελαιών, το Μαρτύριο της Σταύρωσης και την Ανάσταση. Τα μεσάνυχτα του Μ. Σαββάτου, το νησί γεμίζει από φώτα και τον θόρυβο των αμέτρητων πυροτεχνημάτων.

Στη Νάξο την Μεγάλη Παρασκευή οι κοπέλες καθαρίζουν τις εκκλησιές, στολίζουν τον Επιτάφιο και μετά ακολουθεί η περιφορά. Στο πασχαλινό τραπέζι ξεχωρίζει το παραδοσιακό «μπατούδο», κατσικάκι γεμιστό με εντόσθια, λαχανικά, ρύζι, αυγά και τυρί ψημένο στο φούρνο.


Στο νησί της Αποκάλυψης, την Πάτμο, επίκεντρο των τελετών και ακολουθιών αποτελεί ο «Νιπτήρας». Στολίζεται με λαμπρές βάγιες και ποικιλία ανοιξιάτικων λουλουδιών. Την Μ.Πέμπτη γίνεται αναπαράσταση του «Μυστικού Δείπνου» του Νιπτήρα σε κεντρική πλατεία της Χώρας. Το Μ. Σάββατο το βράδυ πριν από την Ανάσταση, το Ευαγγέλιο διαβάζεται σε ηρωικό εξάμετρο με κώντιο και την Κυριακή του Πάσχα, στο Μοναστήρι της Πάτμου γίνεται η δεύτερη Ανάσταση κατά την οποία το Αναστάσιμο Ευαγγέλιο διαβάζεται σε επτά γλώσσες και από τον ηγούμενο μοιράζονται κόκκινα αυγά στους πιστούς.

Στη Ρόδο, το Σάββατο του Λαζάρου, τα παιδιά γυρίζουν από πόρτα σε πόρτα και τραγουδούν τον «Λάζαρο», συγκεντρώνοντας χρήματα και αυγά για τους ιερείς. Παλαιότερα, κανένας γεωργός δεν πήγαινε στο χωράφι του να εργαστεί, γιατί όπως πίστευαν, ό,τι έπιαναν θα μαραινόταν. Επιτρεπόταν μόνο η συγκέντρωση ξερών κλαδιών για το άναμμα των φούρνων τη Μεγάλη Εβδομάδα για το ψήσιμο των κουλουριών. Του Λαζάρου, επίσης, σε όλα τα σπίτια οι νοικοκυρές φτιάχνουν στριφτά κουλουράκια, «τα Λαζαράκια», συμβολίζοντας με τον τρόπο αυτό το σώμα του Λαζάρου που ήταν τυλιγμένο στο σάβανο.

Στην Κω, ενώ οι μεγάλοι ασχολούνται με τις πασχαλινές δουλειές και τον εκκλησιασμό, τα παιδιά προετοιμάζονται για την Ανάσταση. Παίρνουν μεγάλα κλειδιά από εκείνα που είχαν οι παλιές κλειδαριές, δένουν με ένα σχοινί το κλειδί με μπαρούτι και βάζουν το καρφί στην τρύπα του κλειδιού, το βράδυ της Ανάστασης το χτυπούν δυνατά στον τοίχο για να εκπυρσοκροτήσει. Άλλοι κόβουν μακριές λωρίδες χαρτιού, βάζουν στην άκρη της κάθε λωρίδας μπαρούτι και ένα φιτίλι, την τυλίγουν τριγωνικά, ώστε να προεξέχει το φιτίλι που το ανάβουν και από την ώρα που ο παπάς λέει το «Χριστός Ανέστη». Το πρωί του Μ. Σαββάτου, η εκκλησία στρώνεται με μικρά μοβ μυρωμένα λουλούδια του βουνού που λέγονται λαμπρές. Οι νοικοκυρές φτιάχνουν τις λαμπρόπιττες και το γεμιστό αρνί.

Στη Χίο, ο ρουκετοπόλεμος είναι ένα παλιό Βρονταδούσικο έθιμο που έχει τις ρίζες του στην τουρκική κατοχή. Αρχικά, οι κάτοικοι των ενοριών του Αγίου Μάρκου και της Παναγίας Ερειθιανής, εκκλησιών που βρίσκονται αντικριστά, έφτιαχναν αυτοσχέδια κανονάκια. Με το πέρασμα του χρόνου όμως αυτά εξελίχθηκαν σε αυτοσχέδιες ρουκέτες, βεγγαλικά, φτιαγμένα από νίτρο, θειάφι και μπαρούτι. Η προετοιμασία των ρουκετών αρχίζει μετά το Πάσχα για να είναι έτοιμες την επόμενη χρονιά. Οι ποσότητες, τα τελευταία χρόνια, φτάνουν στις μερικές χιλιάδες και το θέαμα που δημιουργείται από τις ρουκέτες που εκτοξεύονται στον ουρανό του Βροντάδου το βράδυ της Ανάστασης είναι φαντασμαγορικό. Τα τελευταία χρόνια έχουν ληφθεί μέτρα για την προστασία των παρευρισκομένων, έτσι ώστε να διασωθεί το έθιμο.


Στην Κέρκυρα, την Μ.Παρασκευή ξεκινά από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Παλαιό Φρούριο, ο Επιβλητικός Επιτάφιος. Μέχρι της 9.30 το βράδυ, από κάθε εκκλησία βγαίνει ο Επιτάφιος με την απαραίτητη μπάντα της ενορίας, τις χορωδίες, τους πιστούς. Τελευταίος βγαίνει ο μεγαλοπρεπέστατος επιτάφιος της Μητρόπολης. Στις 9 το πρωί γίνεται η περιφορά του Επιταφίου της Εκκλησίας του Αγίου Σπυρίδωνα, καθώς το 1574 οι Βενετσιάνοι απαγόρευσαν στους ορθοδόξους την περιφορά του την Μ.Παρασκευή, και από τότε οι Κερκυραίοι πραγματοποιούν την περιφορά μαζί με το Σεπτό Σκήνωμα του Αγίου. Είναι η πιο παλιά και πιο κατανυκτική Λιτανεία που βγαίνει σε ανάμνηση του θαύματος του Αγίου, που έσωσε τον Κερκυραϊκό λαό από την σιτοδεία.

Στις 11 το πρωί του Μ. Σαββάτου ο κόσμος περιμένει την πρώτη Ανάσταση. Όταν τελειώνει η ακολουθία στη Μητρόπολη, χτυπούν οι καμπάνες των εκκλησιών και από τα παράθυρα των σπιτιών πέφτουν κατά χιλιάδες, πήλινα δοχεία (μπότιδες) στους δρόμους, με μεγάλο κρότο. Αυτό το έθιμο έχει τις ρίζες του στο χωρίον του Ευαγγελίου «Συ δε Κύριε Ανάστησόν με ίνα συντρίψω αυτούς ως σκεύη κεραμέως».

Ένα άλλο Κερκυραϊκό Πασχαλινό έθιμο που αναβιώνει είναι το «Μαστέλο» (βαρέλι). Στην «Pinia» και κάτω από την Μεταλλική Κουκουνάρα που κρέμεται ασάλευτη μαζεύονται οι Φακίνοι, οι αχθοφόροι της πόλης, οι Πινιαδώροι, οι οποίοι τοποθετούσαν στη μέση του πεζοδρομίου ένα ξύλινο βαρέλι. Το στόλιζαν με μυρτιές και βέρντε, του έβαζαν νερό και αυτοί σκορπισμένοι στο γύρο χώρο, παρακαλούσαν τους περαστικούς, που αυτή την ώρα ήταν πάρα πολλοί, να ρίξουν νομίσματα για ευχές στο νερό. Όταν πλησίαζε η ώρα της πρώτης Ανάστασης, οι Πηνιαδώροι σκορπισμένοι στην περιοχή της Πιάτσας κυνηγούσαν να βρουν κάποιον να τον ρίξουν στο βαρέλι. Αυτός μουσκίδι έβρεχε τον κόσμο γύρω του, ενώ περνούσαν οι μπάντες μας, παίζοντας το αλέγκρο μαρς «Μη φοβάστε Γραικοί». Στο τέλος έβγαινε ο βρεγμένος με γέλια και χαρές και έπαιρνε τα χρήματα που είχε το βαρέλι.

Το βράδυ του Μ. Σαββάτου γίνεται η Ανάσταση στην Ανω Πλατεία. Όλα τα παράθυρα των γύρω σπιτιών είναι ανοιχτά με κεράκια αναμμένα. Τα παράθυρα των μεγάλων εξαώροφων σπιτιών, μαζί με το καταπληκτικό θέμα των χιλιάδων κεριών και των πιστών που παρακολουθούν την τελετή της Ανάστασης στη μεγαλύτερη πλατεία της Ελλάδας, συνθέτουν μία μεγαλειώδη εικόνα. Η Αναστάσιμος Ακολουθία συνεχίζεται στον Ιερό Ναό της Αγίας Παρασκευής. Την Κυριακή του Πάσχα κάθε εκκλησία, όπως συμβαίνει και με τους Επιταφίους, βγάζει την Ανάσταση με φιλαρμονικές, σχολεία, προσκόπους και χορωδίες.

Στη Ζάκυνθο, η κατανυκτική ατμόσφαιρα και οι ιδιαιτερότητες του «Ζακυνθινού Πάσχα» με τα ιδιόμορφα «αντέτια» (έθιμα) το κάνουν να είναι ξεχωριστό. Το μεσημέρι της Μ.Παρασκευής, πλήθος πιστών συμμετέχει στην περιφορά του Εσταυρωμένου που διασχίζει όλη την πόλη. Στον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου των Ξένων, η περιφορά του Επιταφίου, σύμφωνα με παμπάλαιο τοπικό έθιμο, γίνεται τις πρώτες πρωινές ώρες του Μ.Σαββάτου, ενώ με την ανατολή του ηλίου, ο Δεσπότης σηκώνει την Ανάσταση. Με το πρώτο χτύπημα της καμπάνας, ο Δεσπότης αφήνει ελεύθερα άσπρα περιστέρια ενώ από το καμπαναριό πετάνε στο δρόμο πήλινα δοχεία, όπως και όλοι οι κάτοικοι του νησιού από τα παράθυρά τους.

Στη Λευκάδα, το βράδυ της Μ.Παρασκευής γίνεται στον κεντρικό δρόμο της πόλης, με κατάληξη την παραδοσιακή, ενετική, κεντρική πλατεία, η περιφορά των Επιταφίων των ενοριών, συνοδεία Φιλαρμονικής. Το Μ.Σάββατο το πρωί, η Φιλαρμονική παίζει στους δρόμους της πόλης χαρούμενους σκοπούς, ενώ οι νοικοκυρές πετούν και σπάζουν έξω από τα σπίτια τους διάφορα πήλινα αγγεία.


Πριν την ανάσταση, στις Γκαγκάλες Ηρακλείου, όλα τα παιδιά του χωριού μαζεύουν ξύλα και οτιδήποτε άλλο μπορεί να καεί και τα αφήνουν στο προαύλιο της εκκλησίας. Την παραμονή της Ανάστασης σχηματίζουν ένα βουνό από τα ξύλα και στην κορυφή έχουν ένα σκιάχτρο με ένα παλιό κουστούμι που υποτίθεται ότι είναι ο Ιούδας και την ώρα που ο παπάς λέει το «Χριστός Ανέστη» βάζουν φωτιά και τον καίνε. Η νύχτα γίνεται μέρα από τα πυροτεχνήματα, η καμπάνα του χωριού χτυπά συνεχώς και οι παλιότεροι λένε ότι όταν αυτοί ήταν μικροί δεν άφηναν για τρία μερόνυχτα την καμπάνα να σταματήσει για το καλό.

Εργατικό Επιμελητήριο Αυστρίας

Η φτωχοποίηση των Ελλήνων οφείλεται στην τρόικα

Η μαζική φτωχοποίηση των Ελλήνων οφείλεται στη νεοφιλελεύθερη πολιτική ριζικής λιτότητας που ακολουθήθηκε από την τρόικα, η οποία συνιστά ένα μόρφωμα εκτός Ευρωπαϊκού Δικαίου, όπως είναι επίσης ο EFSF, ο ESM και το Δημοσιονομικό Σύμφωνο, τονίζει σε συνέντευξή του στη δημόσια Αυστριακή Ραδιοφωνία ο νομικός και ερευνητής του Εργατικού Επιμελητηρίου Αυστρίας, Λούνκας Ομπερντόρφερ.

Ο ίδιος θεωρεί ως «σωστό δρόμο» μία αλλαγή των Ευρωπαϊκών Συνθηκών με ταυτόχρονη εμπλοκή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και δικαίωμα άσκησης «βέτο» από μέρους του.

Όπως επισημαίνει ο Λούνκας Ομπερντόρφερ, από το 2010 τα προγράμματα «διάσωσης» της Ελλάδας υπαγορεύονται από τη νεοφιλελεύθερη πολιτική που επιβάλλει ριζική λιτότητα και ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας μέσω κοινωνικού «dumping», κάτι που οδήγησε σε μαζική φτωχοποίηση του πληθυσμού, σε μείωση του ΑΕΠ κατά 25% , σε αύξηση της ανεργίας στο 28%, σε αύξηση της παιδικής θνησιμότητας και των αυτοκτονιών, σε εκτίναξη τη δημόσιου χρέους από το 120% το 2010 σε 175% του ΑΕΠ, σήμερα.

Στη συνέντευξή του, το κορυφαίο στέλεχος του Εργατικού Επιμελητηρίου Αυστρίας κάνει παραλληλισμούς με την κρίση της δεκαετίας του 1930 στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης και υποστηρίζει τη θέση της νέας ελληνικής κυβέρνησης να εξαχθούν διδάγματα και να συγκληθεί μια Διεθνής Διάσκεψη Χρέους, υπενθυμίζοντας ότι το μεταπολεμικό χρέος της Γερμανίας ήταν υψηλότερο, ανερχόμενο στο 200% του ΑΕΠ και μη βιώσιμο, ώστε να αποφασιστεί τότε η διαγραφή του, που συνετέλεσε στην γερμανική οικονομική ανάκαμψη.

Introducing the Ancient Greeks review – the culture that shaped our world

When Michael Gove announced, during the Trojan horse affair, that schools should teach “British values” – among them democracy – it was a gratifying moment for those of us who spend much of our time pointing out that we would be nothing without the ancient Greeks. Not only was democracy invented by them, it was also their myth that offered the scandal its headline-grabbing title. It is impossible to imagine our world without the Greeks. Greek-speaking peoples flourished over two millennia, having a profound influence on the Romans who followed them, and then reshaped the world all over again when their work was rediscovered during the Renaissance.

Between 800 and 300BC, the “Greek miracle” took place, the Mediterranean world advancing so rapidly that it seems impossible in retrospect. The Greeks invented virtually every literary form, from history and biography to tragedy and comedy. They perfected ships with multiple banks of oars and began to ask questions about the nature of the world and our role within it. As the leisured elite of the 5th century BC could hear Socrates pontificating about truth, beauty or justice, so ordinary Athenian citizens could vote to decide on their city’s future.

The preface of Edith Hall’s masterly study begins here, but she is quick to explain that the Greek miracle was only a chapter of a much longer story. Her new book pulls off the twin feats of being a chronological history covering about 2,000 years, and a thematic history covering 10 characteristics that define the Greek character, not least their seafaring prowess, inquiring minds and fierce competitiveness. There is much here to entertain and inform the most enthusiastic classicist as well as the general reader, at whom its title suggests it is aimed.

Hall has an uncanny ability to offer up facts you haven’t come across before: “The Athenians believed it was the duty of every father personally to teach his sons how to read and how to swim: the proverb characterising the most uneducated type of man said he could ‘neither read nor swim’.” It’s a gratifying example of how the book works: not only does she make her point about swimming, she reminds us that the Athenians enjoyed mass literacy too. And no wonder they were so obsessed with the sea: as Hall points out, Greece’s “number of headlands, inlets and islands makes the proportion of coastline to land area higher than in any other country in the world”.

She is especially good on the nuance that thrives in every corner of the Greek world. The Greeks may have preferred dividing things into polarities (rather than “everyone in the world”, an ancient Greek would have said “both Greek and barbarian”), but their world was never as binary as this tendency suggests.


Hall’s passion for the Greeks is never uncritical. Aristotle’s achievements are obviously awe-inspiring, but we’re reminded from the first page that he was well-born and well-connected – which never hurts – as well as a towering intellect. A writer of beautiful verse, Archilochus is mentioned not just for his talent, but for his astonishingly potent invective: after a man named Lycambes breaks his promise to the poet, Archilochus responds with an explicit verse about Lycambes’s daughter. The humiliation is so complete that it provokes the entire family to commit suicide.

Hall covers her subject in such detail that we even discover the impact Milesian geography might have had on its philosophy. It’s just one of many glittering moments in this terrifically good book.